Altın Zürafa

Onun dünyanın en zengin kızı olduğunu söylüyorlardı.
Bir dağ dolusu altını vardı —
o kadar çok ki, güneş yorulsa bile,
hazinesinden ışık ödünç alabilirdi.

Oysa tüm serveti tek bir varlığa bağlıydı:
bir zürafa,
çocukluğundan beri yanında büyüyen dostu.

Babası ona zürafayı verdiği gün şöyle demişti:
“O senin yanında olduğu sürece, kalbin asla kararmayacak.”

Yıllar geçti.
Kız büyüdü ve dünyanın sunabileceği her şeye kavuştu.
Sonra, bir gün, zürafa doğum yaptı
ve bu dünyadan ayrıldı.

Yenidoğan altın renginde ve ışıl ışıl görünüyordu;
alnında bir sır gibi bir boynuz vardı.

O anda, kızın hayatının gidişatı değişti.
Sadece doğum yüzünden değil,
aynı zamanda paylaşılmadığında servetin parlaklığını yitirdiğini
anladığı için de.

Genç zürafanın derisi, ışık mozaikleriyle parıldıyordu;
sanki güneşin parçaları
vücuduna konmuş gibiydi.

Ve işte orada, yumuşak bir çılgınlık başladı.
Kız, bu yeni hayatın yanında tüm altınlarının
hiçbir değeri olmadığını fark etti.

Her türlü hazinesini bağışladı —
altın, mücevherler, unvanlar, iktidar —
ve tek bir şeyi sakladı:
altın zürafa.

O gün, gitmeyi seçti.
Kaçmak için değil,
varış noktasına ulaşmak için.

Yanında altın zürafa yürüyordu.
Anılarında, güneşin doğuşu gibi parıldayan babası vardı,

ve müzikten bile daha nazik bir anne.

Kız, hafif ve özgürdü;
yeni bir yolun eşiğinde duruyordu.

Bir kemancı onlarla birlikte yürüdü ve çaldı.
Kuşlar gökyüzünü süsledi,
ve balonlar yolu işaretledi.

Dünya, arkalarında uzaklaşıyordu
; oysa kalpleri, henüz var olmayan bir yere doğru yol alıyordu
.

adresindeki bu yolculukta kızın gerçekten zengin olduğu söyleniyor —
çünkü çok fazla şeye sahip olduğu için değil,
kalbinin sesini dinlediği için.

Altın zürafa
adım adım yeni bir dünya kurdu:
Altının hiçbir değeri olmadığı,
ve iyiliğin tek hazine olduğu bir dünya.