Farkındalığın Efendisi

Her sabah, şehir hâlâ uykudayken uyanırdı.
Ne okul zili için, ne de ödevleri için—
yol boyunca göreceği kedileri saymak için.

Onları saymak bir oyun değildi;
bu,
küçük bir sabah duası gibi bir umut ritüeliydi.

Bir gün, yarı yıkık bir duvarın yanında,
üç minik kedi yavrusu buldu —
zayıf, korkmuş ve sessizdi.
Anneleri yoktu,
ve korunacak kimse yoktu.

Bütün gün boyunca düşünceleri onların üzerindeydi: O aç gözlü
, o yalnızlığıyla
.

Akşam olunca, artık içinde hiçbir şeyi saklayamıyordu.
Babasının yanına gitti—
ağlamadı ya da şikâyet etmedi.
Sadece şöyle dedi:
“Baba… onları kurtarabilir miyiz?”

Hiç tereddüt etmeden paltosunu aldı.
“Hadi gidelim,” dedi.

Ancak o gece, yavru kediler hiçbir yerde bulunamadı,
sanki rüzgâr onları alıp götürmüş gibi.
Sonraki günlerde her yeri aradılar,
ancak onları bulamadılar.

Her sabah, kız aynı sokaklardan geçerek
okula yürüyordu,
her zamanki umudunu taşıyarak.

Sonra, bir sabah,
uyku ile uyanıklık arasındaki o ince sınırda,
bir rüya gördü—
o kadar canlı, o kadar parlaktı ki.

Bir gergedanın sırtında oturuyordu,
zarif bir arabayı sürüyordu,
ve tüm yavru kediler onun yanındaydı —
kornada, tekerleklerde ve giysilerinin üzerinde,
minik melekler gibi.

Sıcak hava balonları gökyüzünde süzülüyordu.
Gergedanın ayak sesleri yeri sarsıyordu,
ama hissettiği şey korku değildi;
hayatta olmanın sevinciydi.

Rüyasında kız şöyle haykırdı:
“Seni buldum!”

Tam o anda uyandı.
Babası yanındaydı—
sıcak, güvenli, tanıdık.

Omuzlarında, kollarında,
ve yatağın her yerinde,
yavru kediler oynuyordu.

Aynı yavru kediler.
Hayatta.
Ev.

Sonra anladı:
bazen gerçeklik rüyadan sonra gelir—
ama gelir.

O gün, okul, ödevler ve notlar
artık önemli gelmiyordu.
Yalnızca yeni bir farkındalık kalbinde yer etmişti:

Bazen kurtarma, bir rüyayla başlar
ve bir iyilik eylemiyle tamamlanır.