Yüzen Maestro

Denizin Altındaki Usta

Dediklerine göre hiç evlenmemiş ve kalbini kimseye vermemiş, çünkü hayatı boyunca tek bir dostu sevmiş: müzik—et ve kemikten oluşan bir varlık değil, titreşim ve ruhtan oluşan bir dost.

Devasa Artemis kruvaziyer gemisi limandan ayrıldığında, tüm şehir nefesini tuttu. Binlerce ışık parıldıyordu, yüzlerce müzisyen bekliyordu ve her nefes alış verişi ritimle uyumlu olan şef, gökyüzünü sahnesi, denizi ise konser salonu ilan etti.

Fırtına ikinci gece başladı.

Gökyüzü kendi enstrümanını çalmaya başladı. Rüzgâr paslanmış bir saksafon gibi haykırdı ve dalgalar çılgın bir perküsyon haline geldi.

Gemi battı.

Çığlıklar, karanlık ve kargaşa vardı—ama o devam etti.

Önce konser şefini, ardından titreyen genç kemancıyı ve son olarak da altın rengi, deniz kabuğu andıran elbisesini giymiş çellocuyu kurtardı.

Müzisyenler ve enstrümanları batmak yerine suda sürüklenmeye başladılar; sanki deniz bile ölümden daha büyük olan müzik sevgisi karşısında boyun eğmiş gibiydi.

Gemi derinliklerde kaybolduğunda, gerçek dünya da onunla birlikte yok oldu. Hayal gücünün sınırlarını aşmışlardı.

Işık, yukarıdan bir taç gibi aşağıya dökülüyordu. Toprağın ağırlığından kurtulan bir gergedan, şef’in tahtı haline geldi.

Orkestra şefi batonunu havaya kaldırdı.

Orkestra, dalgaların altında çalmaya başladı.

Hiçbir ses duyulmuyordu, ama o his okyanusun her yerine yayılıyordu — mercanlara, balıkların pullarına ve akıntının nabzına kadar.

Artık sadece bir orkestra şefi değildi. O, müziğin ta kendisi haline gelmişti.

Ne korku ne de zaman vardı; sadece derin bir huzur vardı: uzun, yankılanan, sonsuz bir nota.

O sevgiyi seçti ve sevgi onun sesini taşıdı.

Tarihin en muhteşem konseri karada gerçekleşmedi.

Olay, dalgaların altında gelişti.