Zaman Yaşam Alanı

Babam hep şöyle derdi:
“Bir gün, kitaplarda tam da bu saatte dünyanın barışa kavuştuğu yazılacaktı.”
Sesinde tam bir kesinlik vardı,
sanki tarihi kendi elleriyle yazmış gibi.

Ancak kız etrafına baktığında,
barışın sadece bir sayfaya yazılmış bir cümle olduğunu,
hayatın dokunabileceği bir deneyim olmadığını anladı.

O anda, renkli kutusuna baktı—
eski, anılarla dolu,
yıllardır sadece bir nesneden ibaret olan bir kutu.
Kutuyu eline aldı,
renklerini rüya parçaları gibi ortaya çıkardı,
ve kararlılıkla,
iplerini bir balona bağladı.

Balon büyüdü.
Hava ile değil—
ama onun inandığı her şeyle.

Kız ona sıkıca tutundu;
uçmaması için değil,
zamanı durdurmak için.

Ayağa kalktı;
dünyanın ucunu geçerek
saatlerin balıklar gibi yüzdüğü
ve günlerin gergedanlar gibi ilerlediği bir yere doğru —
ağır, ama nazik.

Orada, içindeki çocuk onu bekliyordu:
yaşsız, zamansız,
tarihten bağımsız.

Kız onun yanına oturdu.
Ne yerde ne de geçmişte,
ama gökyüzüyle su arasında bir yerde,
geleceğin bir anlam ifade etmediği
ve “şimdi”nin yaşamak için yeterli olduğu bir yerde.

Balon yavaşça sürüklendi.
Kuşlar ona eşlik ediyordu,
balıklar ayaklarının altında süzülüyordu,
ve gergedanlar dünyayı omuzlarında taşıyorlardı.

Sonra kız şunu anladı:
Dünyada barış sadece yazılmakla olmaz;
onu senin inşa etmen gerekir.
Tarihte değil—
ama kendi içinde.

O anda, zaman içinde bir an durdu;
orada kalmak için değil,
acele etmeden
, hiçbir yükümlülük hissetmeden
hayatın tadını çıkarmak için.

Sadece neşe içinde.
Sadece kendi içinde.
Sadece içindeki çocukla birlikte.