Safari Hanımefendisi

Bir noktada, gücünü sınamak istedi — ne servet, ne alkış, ne de başkalarının bakışları aracılığıyla, kendi içinden gelen güçle.

Eserin kısa açıklaması

Bir ara, gücünü denemek istedi.

Zenginlik, alkış ya da başkalarının bakışları yoluyla değil; kendi içinden.

Bir gün, balonlar gökyüzünde yavaşça süzülürken, içinden bir his uyandı:

“Sessizlik gerekiyor.”

Belki de diğer her şey yok olduğunda geriye ne kalacağını öğrenmek istemişti. Böylece kurdeleli ipi bıraktı, kenara çekildi, kalabalığı sakinleştirdi ve bir yol seçti: çöl.

Her şeyi geride bıraktı: ışıltılı elbiseler, mücevherler, güç, ihtişam. Geriye sadece o ve gergedan kalmıştı; artık bir taşıyıcı değil, bir yol arkadaşıydı.

İlk gün güneş çok yakıcıydı. Rüzgâr kuruydu ve toprak sessizdi. Kimse alkışlamadı. Kimse “Bravo!” diye bağırmadı.

Sonra şunu fark etti: Belki de güç, bir kanıt değil, bir kurtuluş.

Üçüncü gece, ayın soluk ışığının altında kumların üzerinde otururken, rüzgârın bir sır fısıldadığını duydu:

“Bırak gitsin. Kalabilmen için kendine yer aç.”

O anda şunu anladı: Güç, sahip olmaktan değil, yüklerini bir kenara bırakmaktan gelir.

Şafak sökene kadar gökyüzünü seyrederken, bu yolculuğun daha yeni başladığını fark etti — bu, kazanmak için değil, huzura kavuşmak için yapılan bir yolculuktu.