Sözsüz Melodi

Başlangıcı Olmayan Melodi

Herkes, her gergedan boynuzunun sadece bir boynuz olduğunu söylüyordu — ama onunkisi bir enstrümandı.

Ne zaman kayaların arasından hafif bir esinti geçip boynuzunun kıvrımına dokunsaydı, bir ses yükselirdi. Bu ne bir savaş sesi ne de bir uyarıydı; soğuk cilde dokunan ılık su kadar narin bir tondu.

Ve gergedan merak etmeye başladı.

Bir gün başını gökyüzüne doğru kaldırdı ve kendine şöyle sordu:

“Dünyanın ilk notası ne zaman duyuldu? Enstrümanlardan önce mi? İnsanlıktan önce mi? Kalbin hızlı ya da yavaş atmayı öğrenmesinden önce mi?”

Kimse cevabı bilmiyordu. Ama kendisi gibi sesi kulaklarıyla değil, ruhlarıyla duyan üç yol arkadaşı buldu.

Kör bir kadın dünyayı göremiyordu, ancak seslerin rengini hissedebiliyordu. Melodilerin bazen mavi, bazen altın rengi, bazen de adı olmayan bir ton olduğunu söylerdi.

Konuşamayan bir palyaço konuşamazdı, ama parmağının en ufak bir hareketi bile bir orkestrayı susturabilir ya da alevlendirebilirdi.

Ve sağır bir genç, ritmi anlıyordu; çünkü kalbi bazen hızla atarken, bazen de yağmur kadar yumuşak bir şekilde atıyordu.

Dördü, gökyüzüne yükselen insan düşünceleri kadar hafif balonlar ve su altında bitmemiş cümleler gibi sürüklenen balıkların eşliğinde birlikte yola çıktılar.

Rüzgâr nereye eserse, kornaya o yönden ses gelirdi. Duyulmayan her nota kalplerine işledi ve gerçeğe dönüştü.

Sonra anladılar ki:

İlk nota hiç başlamamıştı. O, her zaman var olmuştu — ilk dalga, ilk nefes, ilk bakış ve ilk sessiz aşk ile birlikte.

Ses icat edilmedi. Keşfedildi.

O günden itibaren, gergedan oynamayı öğrenmeye çalışmayı bıraktı.

Hissetmeye başladı.

Ve ilk kez, sessizlik bir şarkıya dönüştü.